fbpx

Autismeblog

Autisme vind ik best simpel, nu ik weet wat ik nodig heb.

Het enige wat ik als autist hoef te doen is mezelf managen, want mijn autistische intuïtie doet de rest, ook toen ik dat nog niet door had.

Het begint voor mij bij het loslaten van het meest overheersende van wat ik denk. Dan durf ik meer voor mezelf op te komen. Nu ben ik liever voor mezelf en komen er fijnere gedachten in me op. Eerst over bloggen, later over helpende e-boeken en het nieuwste zijn mijn challenges, die autistische mensen kunnen helpen fijner te leven.

Nu hebben mijn gedachten een richting en ik verdwaal minder vaak in mijn eigen hoofd.

Ik denk minder slechte dingen over mezelf

Ik vind altijd mijn weg weer terug en hoe vaker ik dat opmerk, hoe fijner ik me voel. Net zoals afgelopen zondag. Leon SMS’te me: “Leef je nog?” Wat vond ik dat pijnlijk, want ik zei “Amper”. Terwijl ik twee heerlijke weken achter de rug had.

Ik had twee keer een weekend van drie dagen en die zaten vol met andere mensen. Ik genoot daar ontzettend van. Ik gunde mezelf meer dan ooit een fijn leven, totdat ik die SMS kreeg. Daar kwam een heerlijke wandeling langs de Maas uit, samen met Leon. Hij liet me zien dat het maar aan één ding lag!

Wat ik denk, dat zegt iets over mij

Ik wilde te graag een date te krijgen via Lexa.nl. Ik had dat totaal niet door. De rest van mijn leven was gewoon genieten, maar dat was niet waar ik aan dacht. Waarom niet? Ik was te gefocust op Lexa, net als dat ik vroeger te gefocust was op mijn relatie. Ik had te veel voor haar over.

Hoe fijn een geliefde ook kan zijn, het is het me niet waard om in mijn zoektocht ernaar zo negatief te denken. Ik wil meer zien van wat er ook is: een fijnere relatie dan ooit met mijn ouders, zusje en vrienden. Zij doen me beseffen dat ik leef. Dat is wat ik wil zien, dus in de toekomst ga ik positiever bloggen. Niet meer met een focus op wat ik niet meer wil, maar met een focus op wat ik wel wil.

Ik wil wel eens weten wat er gebeurt als ik dat ga doen. Hoewel ik ook bang ben dat ik het mezelf niet gun. Ik ga het toch doen, want ik weet 100% zeker dat het voor me werkt. Ik wil mezelf niet meer belemmeren met mijn automatische gedachten. Ik wil meer vertrouwen krijgen in de toekomst met werk en een geliefde.

Tegen die tijd ga ik nog fijnere vergelijkingen maken, waardoor ik minder ga schelden op mezelf. Daarna kan ik andere mensen nog sneller begrijpen en fijnere gesprekken met ze hebben. Dan hoef ik me minder eenzaam te voelen en voed ik meer mijn behoefte aan sociaal contact. Mijn eenzaamheid was totaal het tegenovergestelde.

Mijn planning is mijn hulpmiddel

Een paar maanden geleden had ik twee afspraken per maand gepland staan. De rest kon ik gewoon spontaan doen. Ik vond het heerlijk, maar ik besefte dat ik meer nodig had dan deze summiere planning. Nu loop ik daar weer tegenaan, omdat ik te veel gepland heb staan.

Ik doe veel te veel en daardoor word ik getriggerd. Hoe meer mensen ik zie, hoe meer ik mezelf met hun vergelijk en dat doet me pijn. Dus voor december heb ik vijf dagen gepland staan: verjaardagen van mijn moeder en zusje, kerst en oud & nieuw. Geen enkele zakelijke afspraak.

Ik kan hier langer dan normaal bij aanwezig zijn. Ik kon namelijk maar vijf uur bij mijn familie zijn en daarna was ik helemaal kapot. Mijn laatste weekenden laten zien dat ik veel minder snel overprikkeld raak. Ik kon drie dagen achter elkaar acht uur lang onder de mensen zijn, omdat ik weet en voel waarom ik het doe.

Ik vergelijk momenten van stress met elkaar

Ik heb al mijn zakelijke afspraken afgezegd, om te kijken en om te voelen wat het met me doet. Ik schiet namelijk in de stress als ik naar een afspraak toeleef. Zoals het maken van deze blog of een ´verplicht´ telefoontje. Dat is het me niet waard, want ik verlang nu naar meer rust in mijn hoofd en gevoel.

Ik heb altijd rust gekend, totdat mijn geld op was. Daar kan ik nu goed mee overweg, want ik kom bijna elke maand precies uit met mijn bijstandsgeld. Ik houd elke maand twee tientjes over. Ik vind het niet echt veel, maar ik voel me levendiger dan ooit. Omdat ik naast deze vergelijkingen ook lief ben voor mezelf.

11 jaar geleden schoot ik namelijk in de stress, omdat ik een bruiloft op Curaçao had. Gewoon omdat ik het geld niet had! 3 jaar geleden voelde ik dat ik een coach nodig had, maar ik had wel een lening van €2.000,- nodig van mijn vader. Terwijl ik werk had!

Twee jaar geleden had ik €1.100,- van mijn vader nodig, want ik had een auto die me €2.000,- kostte. Terwijl die bijna alleen maar stil stond. Het afgelopen jaar zit ik dus in de bijstand, dus ik heb €100,- per maand minder dan een jaar geleden en toch heb ik niets hoeven lenen bij mijn vader. Ik zie en voel veel meer de realiteit.

Ik ben er zo trots op dat ik dit heb bereikt. Ik kan steeds fijner leven. Ik vond alles maar vreemd, omdat ik mezelf niet goed genoeg kende. Nu ken ik mijn verleden, omdat ik het allemaal van me af heb geschreven. Vandaar een challenge, om autistische angsten om te zetten in vertrouwen. Deze gaf me het vertrouwen dat ik financieel rond kan komen.

Gevoel verandert door er vaardig mee om te gaan

Rust, vertrouwen en balans. Dat goede gevoel is wat ik andere autisten ook gun. Het maakte voor mij een groot verschil door te weten waar ik ooit in doorsloeg. Daar wil ik me goed in voelen: bewegen, geld, familie, andere mensen, gevoelens en werk.

Al deze dingen gaven en geven mij een goed gevoel. Eerder sloeg ik er ook in door. Dus dit wil ik in mijn standaard leventje hebben en daar gebalanceerd mee omgaan. Hier wil ik dankbaar voor zijn en die dankbaarheid wil ik regelmatig voelen.