fbpx

Autismeblog

Deze angsten herkennen is bijna voldoende

Voor het goed presteren op mijn werk en in mijn familie hoefde ik maar drie angsten te herkennen en toen werd de rest ook minder erg.

Ik geloof erin dat dit komt doordat autistische mensen alles versterkt beleven ten opzichte van mensen zonder autisme. Hoe meer ik wist wat ik wilde bereiken hoe gemakkelijker alles werd, want dat is wat autistische intuïtie uniek maakt. Ik beschouw het als mijn richtingaanwijzer voor het krijgen van een goedlopende eigen zaak en een gezin.

Helaas ben ik hier ook erg bang voor. Ik ben bang dat ik zal falen, omdat ik niet sociaal genoeg ben en ik ben al helemaal bang om te stralen. Ik noem deze angsten faalangst, sociale angst en straalangst. Deze angsten zijn wat mij betreft verbonden aan autistische intuïtie, die toekomstgericht is en is wat ik precies wil beleven.

Grote kans dat de meeste mensen die laatste angst niet eens kennen, maar dat is wel de angst die iedereen als sterkste heeft. Deze straalangst zorgt ervoor dat ik mijn mening niet durf te geven en dus mijn succes niet kan laten zien. Die straalangst maakt me ook bang om op de voorgrond te treden, zowel bij familie, vrienden als voor een (groot) publiek.

Deze angsten heb ik tientallen jaren niet onder woorden gebracht. Nu breng ik ze wel onder woorden en laat ik me veel minder tegenhouden bij mijn familie en vrienden. Laatst zei ik nog tegen mijn vader dat hij geen discipline heeft. Dat zou ik tot een jaar geleden nooit zeggen. Nu weet ik waarom ik het niet durfde en het komt er spontaan uit.

Ook ben ik me over deze straalangst heen aan het zetten door onder andere deze blog te maken en te promoten. Ik ben nu veel minder bang om te falen, omdat ik alles goed onderzoek. Ik ben ook steeds minder bang om te stralen, omdat ik complimenten niet meer wegwuif en ik meer vertrouw op mijn sociale vaardigheden.

Al deze kleine stapjes heb ik gezien en gevierd, waardoor ik nu een logische volgorde heb gezien in het doorbreken van deze angsten.

Alle angsten zijn verbonden

Tot mijn 13de zat ik op speciaal onderwijs, maar ik ging naar regulier middelbaar onderwijs. Dat was een grote sprong. Ik ging van hoge cijfers halen ineens naar magere zesjes. Gedurende de middelbare school groeide ik wel door van het vbo/vmbo-b naar de mavo/vmbo-t. Daar kreeg ik zelfvertrouwen van, maar dat was niet voldoende.

Ik durfde mijn nieuwe zelfvertrouwen niet te laten zien aan andere mensen. Ik had een te grote sociale angst. Ik durfde het niet met mijn ouders over mijn 9,1 te hebben. Daarmee ging ik mijn wiskunde eindexamen in toen ik 17 jaar oud was.

Ik had zelfvertrouwen genoeg om er helemaal niet voor te leren, terwijl mijn docent zelfs aan een 10 op mijn eindlijst dacht. Die zou ik krijgen als ik een 9,9 voor mijn eindexamen zou halen. Ik deed zelfs precies het tegenovergestelde: ik leerde helemaal niet voor wiskunde.

Ik was te bang om te stralen, want mijn faalangst was te heftig. Ik ging extra hard leren voor mijn andere examenvakken. Ik was te bang dat ik zou falen. Die angst was onterecht, want ik haalde alles met een voldoende en ik mocht zelfs twee onvoldoendes halen.

Ik was niet vaak genoeg mijn verleden aan het vergelijken met mijn heden. Dat is het grote nadeel van zulke sterke intuïtie. Intuïtie is namelijk toekomstgericht en niet gericht op het verleden. Vandaar dat ik nu dagelijks mijn Excel-dagboek bijhoud. Ik beschrijf mijn eigen gedrag en denkwijze en daardoor ga ik automatisch beter om met mezelf en andere mensen.

Kijk naar jouw persoonlijke feiten

De overstap van de mavo naar het mbo voelde veel minder groot, want ik zag de feiten. Ik had drie grote bewijzen dat ik goed kon leren. Ik ging als enige van speciaal onderwijs naar regulier onderwijs, na twee jaar kon ik naar een hoger niveau en de meeste vakken waren een 7 of hoger waard na mijn eindexamen.

In die tijd had ik drie bewijzen nodig. Tegenwoordig heb ik er maar twee nodig, soms zelfs maar één. Zo vroeg ik laatst aan een man in mijn nieuwste vriendengroep of hij een keer 1-op-1 wilde afspreken en dat wil hij wel. Ik had maar één bewijs: we hebben een sociale klik.

Het gaat voor mij ook om het aantal momenten dat ik die bewijzen onder ogen durf te komen. Ik confronteer me dagelijks met mijn Excel-dagboek. Hierin noteer ik sinds vorige week hoe vaak ik mezelf laat zien. Ik noteer wat ik doe, hoe dat is gekomen en waarom ik het zo heb gedaan.

Elke verandering van denkwijze en gedrag betekent voor mij groei en dat is wat ik nodig heb. Coaching heeft me daar het meeste bij geholpen.

Coaching is mijn wondermiddel

Groeien kan ik het beste als ik me laat coachen en de manier van coachen kan veranderen na verloop van tijd. Veranderen staat voor mij gelijk aan groeien ten opzichte van een eerder moment in mijn leven. Ik hoef alleen maar te doen wat ik denk en coaching helpt me daarbij.

Ik laat me al jaren coachen door ervaringsdeskundigen. Mijn nieuwste ervaringsdeskundige coach heeft communicatiewetenschappen gestudeerd. In mijn laatste gesprek met haar gingen we in op de marketing van Auti Building, want hier zat weinig structuur in. Zonder deze marketing kan ik niet stralen en hadden velen mijn blog nooit gelezen.

Een andere ervaringsdeskundige coach werkt bij Ixta Noa. Deze organisatie heeft me al vier verschillende coaches opgeleverd. Zij hebben mij gratis gecoacht. Nu wil ik dat voor andere (autistische) mensen doen. Ben jij autistisch of ben jij leidinggevende van een autistisch iemand, dan mag je je hier opgeven voor een kennismaking.

Ik verwacht niets van jou, maar ik verwacht wel dat ik je goed ga coachen of ga inlichten over praktische tips om met jezelf of autistische medewerker om te gaan. Wat mij betreft komt dat eerst neer op relaxen, maar dat wat jij wilt is leidend.

Doe eens wat je écht wilt

Mijn gemakkelijke leventje bestond de laatste weken uit soms een hele dag Netflixen. Dat was mijn nieuwste manier om minder streng voor mezelf te zijn. Ik had meer dan ooit een vakantiegevoel. Ik was niet meer totaal geobsedeerd met mijn persoonlijke ontwikkeling en toch is het ervan gekomen.

Nu kan ik eindelijk meepraten over films en series en niet alleen maar over de superhelden films en series die ik keek. Laatst keek ik zelfs voor het eerst een zombiefilm, bij een vriend thuis, en die vond ik zowaar grappig! Terwijl ik bang was dat ik dit genre niet leuk zou vinden.

Ik voel me ineens minder buitengesloten, want ik kan meepraten over andere onderwerpen. Zo wil ik me vaker voelen. Ik wil kunnen doen wat andere mensen ook kunnen doen, zoals het onderscheiden van hoofd- en bijzaken. Deze herken ik sneller sinds ik deze blog heb gemaakt.