fbpx

Autismeblog

Hoe open ook jij jouw gave intuïtie?

Mijn grootste gave is mijn intuïtie, want die maakt mijn leven makkelijk. Ik geloof erin dat alle mensen met autisme een sterkere intuïtie hebben, dan de meeste anderen. Hier ga ik in op wat intuïtie is, hoe ik die heb geopend en waar ik dat heb gedaan.

Wat is intuïtie?

Intuïtie vind ik een persoonlijk logisch pad naar mijn toekomst. Mijn intuïtie wil meer informatie voor de toekomst. Waarom, hoe en wat ik doe werd het vaakste verbeterd door mijn intuïtie, om vooral mijn basis/waar ik ben te verbeteren. Deze basis en (theoretische) zelfkennis waren essentieel voor mijn ontwikkeling en het meedoen met andere mensen.

Zonder gevoel, geen opening van intuïtie

Hoe meer ik het ‘waar’ accepteer, hoe fijner ik kan leven. Ik heb een belangrijk voorbeeld van hoe ik daar mee omging en nu nog steeds mee omga.

Er was een tijd dat ik veel terug dacht aan mijn puberteit. Ik was toen totaal niet sportief en ik had een houterige motoriek. We moesten één keer zo snel mogelijk het NEC-stadion rond rennen. Na 100 meter was ik laatste van de klas, van ruim 20 leerlingen. Ik herinnerde me tot nu toe hoe iedereen me voorbij aan het sprinten was in het begin. Ik voel nu dezelfde angst als toen: voor de toekomst.

Nu, 23 jaar later, kan ik eindelijk het resultaat van die wedstrijd ook voelen. Ik heb het zo lang geblokkeerd, omdat ik mezelf niet gunde om me goed te voelen. Ik werd in de verste verte geen laatste. Ik werd vijfde! Ik rende de meeste één voor één weer voorbij, terwijl velen sportiever waren dan ik. Nu mag ik eindelijk van mezelf voelen wie ik ben: denken en doen in balans.

Ik besef nu ook voor het eerst dat die slechte gevoelens ook iets goeds brachten. Ik ging naar een andere middelbare school. Ik ging weg van het praktische vbo (tegenwoordig vmbo-k) en ik ging leren in mijn comfortzone. Ik ging naar de mavo (tegenwoordig vmbo-t) en ik mocht theoretisch gaan leren.

Daar ontmoette ik onder andere Matthew Verduyn Lunel en Nico. 10 jaar na ons afstuderen ging Nico trouwen op Curaçao en daar beleefden we samen een grandioze week. Iets wat nooit was gebeurd als ik me goed had gevoeld in mijn originele brugklas en ik daar was gebleven.

Sinds vorig jaar ben ik Matthew weer tegengekomen. Hij gaf me in 2020 die laatste essentiële zet om mijn nare gevoelens te voelen bij hem thuis, een veilige omgeving.

Bij hem mocht ik letterlijk vechten, iets wat veel mensen hebben afgekeurd bij mij. We gingen samen boksen, maar hij sloeg mij niet. Ik sloeg alleen hem. Hij durfde mijn woede te voelen en ik ook. Ik kreeg eindelijk perspectief: vechten kan ook in een veilige omgeving. Ik wilde niet meer vluchten en bevriezen. Ik wil vrijwillig gevoelens aangaan.

Deze slechte gevoelens durfde ik te voelen, want ik verving ze door wat mooiers voor de toekomst: zelfrespect. Als ik alleen ben kan ik dat ook met muziek, ook vroeger al. Eerst met F*cking Perfect van Pink en jaren later met Perfect van Ed Sheeran. Hoezo perfectionistisch?

Nu durf ik te vechten, te voelen en deze gevoelens te vervangen. Ik geloof erin dat ik hierdoor mijn intuïtie open. Dat is wat Matthew mij als beste heeft geleerd: ik ga nu vrijwillig nare gevoelens aan, door mijn omgeving aan te passen en te vervangen door wat fijners.

Toen wist ik niet wat er zou ontstaan, maar al mijn narigheid had een reden: ik kon ervan leren. Ik kan het steeds vaker en beter in perspectief zetten. Ik krijg steeds meer vertrouwen in de toekomst en zelfvertrouwen. Gewoon omdat ik zelfkennis heb en ik deze kleine stapjes maakte.

Extreem kleine stapjes

Vrijwillig gevoelens aangaan is makkelijk als het goede gevoelens zijn. Affirmaties hebben
me hierbij geholpen. Het zijn korte zinnen die iets positiefs in me los maken.

Voorbeelden hiervan zijn: “Ik mag trots zijn op mijn zelfzorg”, die ik later omzette in “Ik ben trots op mijn zelfzorg”. Het was een minimale wijziging, maar het voelde als een wereld van verschil.

Dit verschil was er omdat ik mezelf niet dagelijks mocht douchen van mezelf en nu mag ik het wel van mezelf. Ik hoef het niet meer voor anderen te doen, want ik mag het óók voor mezelf doen. Net zoals mijn nieuwste affirmatie: “Ik vind mediteren steeds leuker”. Het mediteren voelde als een verplichting, want anders had ik last van alle prikkels.

Zelfs mijn droomvrouw was een klein stapje

Op 33-jarige leeftijd was ik eindelijk klaar voor de liefde. Ik werd zelfs verliefd op mijn droomvouw. Zij voelde de klik ook en de keer daarna ging ik gewoon naast haar zitten. Zij begon met mij te praten en in de 2 jaar daarna gingen we elkaar helpen. Zij hielp mij met sociale interactie en ik haar met meer zelfkennis.

We hadden wel moeite met elkaar, want we zijn te verschillend. Na 2,5 jaar worstelen lijkt
het nu echt uit te zijn. Dat had ik 2 maanden terug pas door, want toen zei ze eindelijk duidelijk dat ze geen zin meer heeft in een relatie met mij. Nu ik dit zo type rollen de tranen over mijn wangen. Voor het eerst ben ik alleen, zonder muziek en kan ik mijn verdriet toelaten.

Oh wat was ik boos op haar, voor alles wat ze me aandeed. Ik kon het niet begrijpen. Nu
begrijp ik dat het mijn eigen woede was die mijn emoties tegenhield en ik mijn intuïtie niet volledig kon vertrouwen. Ik wil niet zonder haar leven en mijn tranen rollen weer over mijn wangen.

Ik zal altijd van haar blijven houden, want ik voel in heel mijn lichaam hoe perfect ze voor me is. Ik wou dat ik het makkelijker kon accepteren en voelen in mijn lichaam. Ik wil mezelf niet nog meer beschermen en ik ga weer huilen. Ik besef zo hard dat ik deze afsluiting nodig heb. Soms moet ik er gewoon doorheen en dan gebeurt er iets wonderbaarlijks mooi.

Hoe nu verder?

Nu geloof ik nog meer in mensen met autisme, met weer rollende tranen over mijn wangen. Ik geloof zo in een volwaardig leven voor mijn lotgenoten. Ik gun ook jou een Matthew Verduyn Lunel, die je (goede) gevoelens een plekje kan geven. Hij doet dat met Wolfpack Counseling & Training. Zie ook jij je daar al in hangen, net zoals ik daar?

Ik doe dat natuurlijk ook nog met affirmaties en heel mijn hart en ziel. Zo kun jij hoop ik ook iemand vinden waar jij je helemaal veilig bij kunt voelen.

Zo iemand heeft Ibrahim Martijn ook gevonden. Hij is een man met autisme waar ik heilig in geloof, omdat hij eerst in mij geloofde. Hij ging eerst mij bellen en nu zijn we vrienden.

Hij is één van mijn negen voorbeelden die ik hier noem. Negen voorbeelden van intuïtie, in combinatie met negen vragen, die jouw leven hoop ik wat gemakkelijker maken.