fbpx

Autismeblog

Prikkels zijn nuttig, als je weet waarom je ze krijgt

Ik vind het belangrijk dat ik mijn basis goed ken, want dan ontprikkel ik het snelste. Dankzij mijn onderzoek heb ik mijn basis gevonden en laat ik me veel minder lang tegenhouden door alles om me heen.

Ik ben veel actiever met een dagelijkse wandeling en sport. Hier ga ik verder in op hoe ik prikkels reguleer en ik sluit af met hoe ik mijn prikkelgevoeligheid zelf kan verminderen.

Zintuiglijke prikkels regelen mijn balans en rust

Eerder kon ik helemaal gek worden van al die zintuiglijke prikkels, daarom heb ik ze allemaal onderzocht in mezelf. Ik kan last hebben van dingen die ik zie, ruik, voel, hoor of proef. Als ik regelmatig ergens last van heb, dan wil ik een gewoonte van mezelf veranderen. Mijn gewoontes kunnen me namelijk in en uit balans brengen.

 

Bij mijn weten is het kermisfenomeen hier erg bekend om: al die onophoudelijke en felgekleurde lichten, harde geluiden, geur en smaak van al die eettentjes, die allemaal ontspanning voorkomen. Alle zintuigen worden hierin overprikkeld. Ik hou niet van dit soort verhalen en ik zoom liever in, per zintuig.

 

Als ik last heb van wat ik zie, dan focus ik me te veel op details in mijn omgeving. Een rommelige kamer, een berg met afwas en overal kleine stofdeeltjes. Ik werd er helemaal gek van; ik miste een gewoonte om dagelijks een paar minuten mijn huishouden te doen. Eerst wist ik niet waarom ik dat zou doen, maar nu wel: ik word er lekker rustig van.

 

Een ander voorbeeld is van mijn goede vriend Hans: hij vindt LinkedIn zijn lijntje naar de buitenwereld. Veel van wat hij daar ziet en leest gaat hij onderzoeken. Helaas kan hij dat wat hij onderzoekt slecht overbrengen en daar heeft hij last van gekregen. Daar waar hij last van heeft gekregen kan alleen hij (abstract) zien, andere mensen niet. Hij ziet een patroon in zichzelf.

 

In mijn ogen hadden we beide last van een negatieve gewoonte om dingen te vermijden. We hadden een doe-blokkade. We konden niet helder denken voor onszelf, want het leven had ons te veel teleurgesteld. In theorie hebben de mensen in groep 1, 4 en 5 hier de meeste last van. Hier staat die groepen uitleg. Ik miste een gezonde gewoonte om mijn teleurstellingen even lekker weg te huilen.

 

Als ik last heb van wat ik ruik of van mijn neus, dan ben ik te veel op pad. Ik vergeet mezelf en wat ik nodig heb, dat is: lekker rustig alleen thuis zijn. Vaak gebeurt dit bij mij in de natuur. Of het hooikoorts- seizoen is of niet, ik krijg een kriebelende neus en ga niezen.

 

Het meest positieve van mijn reuk is dat deze me ook in balans kan brengen. Dan ga ik eten bij mijn vader of moeder en dan krijg ik vertrouwen van hun geurige kookkunsten, warmte of knuffel. Ik kan erg genieten van het eten. Velen in groep 4 en 5 delen deze mening met mij. Hier staat de uitleg van de groepen nogmaals.

 

Hoe veel ik ook geniet, ik kan niet te lang blijven. Dan raakt mijn lichaam overprikkeld en omdat dat zo gevoelig is heb ik ook wat allergieën. Dat onderzoek ik en ik eet  niet meer waar ik allergisch voor ben. 

 

Na te veel prikkels doe ik graag een grondingsmeditatie. Gewoon om rust te krijgen in mijn hoofd en een denkblokkade mee te voorkomen. Tijdens mijn meditatie hoor ik geluiden, die ik daarvoor niet hoorde. Het kunnen dieren, de buren of een gesprek zijn dat ik me herinner. Als ik die te veel of te lang hoor of die me te lang herinner, dan wil ik zelfs mijn gave van intuïtief denken stoppen.

Zelfvertrouwen hebben vind ik leuk

Ik wil zoveel mogelijk vanuit mijn basis leven, dus ook mijn zelfvertrouwen vergroten. Die blokkade ervaar ik nog steeds, dus ik neem extreem kleine stapjes, zoals met deze blog. Hier moet ik ook dingen voor regelen, die ik niet gewend ben. Zo doorbreek ik mijn denk- en doe-blokkades en vind ik balans.

Een andere manier is reageren op dat wat ik hoor, van bijvoorbeeld Hans: “Je denkt weer eens dat je gelijk hebt” en ik zeg dan: “Ja, want wij zijn een aanvulling op elkaar”. Ik vind dat meningen gehoord mogen worden, dan kan ik ze makkelijker onderzoeken en deze gewoonte mogelijk vervangen in mezelf. Weet ik de reden niet, dan kan ik het niet accepteren en blijf ik gefrustreerd hetzelfde.

Eerst was mijn standaard gewoonte om te vluchten/weg te lopen uit situaties. Later ging ik vechten en als laatste bevroor ik. Ik was mezelf aan het beschermen en wilde van al die nare prikkels af komen. Ik gaf iedereen de schuld, behalve mezelf. Nu richt ik me op mezelf en accepteer ik in mezelf waar ik last van heb.

Eerst deed ik dat op hoofdzaken en sinds kort doe ik dat ook op details. Ik word me bewust van een prikkel zoals een niet stille vriezer in mijn keuken. Op dat moment ben ik dus intuïtief aan het denken. Als ik daar te veel last van heb, dan ga ik me meer concentreren op bijvoorbeeld het huishouden.

Soms ga ik ook even langs mijn buren, maar niet langer dan 1,5 uur. Ik wil graag weten hoe lang ik iets kan doen, want dan raak ik minder snel overprikkeld. Als dat toch gebeurd, dan ga ik gewoon een half uur zitten en letten op mijn ademhaling. Zo word ik weer wat rustiger. Soms gaat er langere tijd overheen, voordat ik bewust word. De laatste keer was bij Hans.

Ik heb Hans al een maand niet gesproken, terwijl ik weet dat hij er bijna helemaal alleen voor staat in zijn leven. Ik nam geen contact met hem op, want het voelde niet goed en ik wist niet waarom ik het zou doen. Nu wil ik gewoon weer zakendoen, terwijl hij mijn angst voor afwijzing 16 maanden lang omhoog heeft gehaald in mij. Nu heb ik dat geaccepteerd en wil ik het weer goedmaken.

Dankbaarheid

Dus bel ik hem morgen gewoon weer op, want ik ben hem ontzettend dankbaar. Ik heb dankzij hem mijn basis en het simpele leven ontdekt. Dat gun ik hem ook, want het intuïtieve en abstracte denken omzetten in een leuke actie vind ik helemaal geweldig. Hij doet het, ik doe het en dit e-boek heeft me erbij geholpen.

Voordat ik mijn lichaam ging inzetten lukte mij dat niet, dus ik start mijn dag bijna altijd met een wandeling. Daarna doe ik mijn huishouden, voor zover dat nodig is en ik sluit de dag af met de afwas. Het zijn dingen die ik kan doen met mijn lichaam en die heb ik door mijn grootste steun en toeverlaat gevonden.

Ik heb het over Matthew Verduyn Lunel, een vriend en zakenpartner. Ik kan en mag alles bij hem kwijt en hij bij mij. We ervaren steun en we zijn elkaar dankbaar, want we willen hetzelfde bereiken: mensen met autisme naar de basis brengen. Hier vind je zijn verhaal, met mooie voorbeelden van (extreem) kleine stapjes zetten.