fbpx

Autisme en hoe je ermee om kunt gaan

Hoe open ook jij jouw gave autistische intuïtie?

Mijn grootste gave is mijn autistische intuïtie, want die maakt mijn leven gemakkelijker. Sinds ik me gedraag naar mijn hoofdzaken is mijn leven gemakkelijker en fijner geworden. Ik geloof erin dat alle autistische mensen een sterkere intuïtie hebben, dan mensen zonder autisme. Ik merk zelfs dat hoe beter ik mezelf ken hoe fijner mijn leven kan worden.

Wat is autistische intuïtie?

Mijn intuïtieve denken geeft me doelen waar ik naartoe kan werken. Hoe meer ervaring ik hierin opdoe, hoe fijner ik kon werken en leven. Intuïtie is normaalgesproken alleen gekoppeld aan gevoel, maar bij autisten gaat dit veel sneller. Het gaat door in het denken, dus mijn intuïtie is op zoek naar nieuwe woorden.

Die woorden omschrijven wat ik denk en hoe ik iets doe. Het past zich aan naar mijn denkniveau en gedrag. Het heeft een focus op voor mij belangrijke details, waar ik de verbanden van wil zien.

Intuïtie is die eerste fractie van een seconde van ultieme rust die ik ervaar in mijn lichaam. Het heeft ook een koppeling met de zintuigen. Is één van de zintuigen overbelast, dan heb ik een andere focus nodig.

Dat wat het normale denken niet kan zien, dat vult intuïtie aan. Het wil bewust worden van alles wat ik denk, doe en voel.

Op donderdag 9 december kom ik gestrest thuis en ik denk dat ik eerst mijn kerstversiering aan wil doen. Ik loop langs een mini kerstdorpje met muziek en mijn intuïtie laat me rustig voelen, als ik er langsloop. Die zet ik eerst aan en daarna doe ik pas de kerstman en sneeuwpop aan.

Mijn autistische intuïtie bedenkt een doel en daar ga ik naar handelen. Ik voel dat mijn doel niet de eerste stap is, omdat ik rustig word van het kerstdorp. Die zet ik eerst aan en daarna pas de rest. Als ik niet zou doen wat ik denk, dan zou ik me ook niet rustig gaan voelen en was ik minder blij geworden van alle lichtjes.

Mijn intuïtieve gevoel heeft mijn denken aangevuld. Hierdoor werd ik een fractie van een seconde rustig. Helaas is niet alles zo simpel. Mijn autistische intuïtie kan namelijk tientallen jaren vooruit denken. Ik dacht laatst aan de grootste triathlon van de wereld zwemmen, fietsen en hardlopen. Hier werd ik eerst rustig van en daarna direct bang.

Achteraf gezien ging het over mijn persoonlijke doel om dit te behalen. Ik denk dat ik hier 20 jaar over ga doen, want nu ben ik niet erg fit. Ik kan hier nu al wel naar handelen. Ik ga gelijk mijn wandelroutine weer oppakken, want de tijd die ik dagelijks loop, die kan ik ook trimmen. Die ervaring heb ik al.

Fietsen doe ik sowieso regelmatig, omdat ik geen auto meer heb en ik zwem ook al wekelijks.

Ik ga een gesubsidieerd zwemabonnement afsluiten. Het zijn 52 keer zwemmen in een goedkoper zwembad of 40 keer zwemmen in een wat duurder zwembad. In het duurdere zwembad kan ik vaker afspreken met een fijne groep van mensen. Dan kan ik ook over mijn sociale angst heen groeien, dus daar handel ik naar.

Hier zet ik een lange termijn doel om in korte termijn beslissingen. Al deze verbanden leg ik met mijn autistische intuïtie. Ik kan dit intuïtief aan elkaar koppelen, omdat ik mijn verleden goed ken. Ik weet waar ik rustig en blij van word. Niet toevallig zijn het allemaal copingmechanismen van vroeger, waardoor ik eerder ook al rustig werd.

Ik heb eigenlijk altijd onbewust een rustig gevoel gemaakt, waardoor ik naar mijn intuïtie kon luisteren.

Zonder gevoel, geen opening van intuïtie

Ik voelde me veilig bij mijn ouders thuis, maar elders had ik dat gevoel veel minder. Op school wist ik wat ik nodig had om goed te presteren, maar ik voelde me er niet compleet veilig.

Er was een tijd dat ik veel terug dacht aan mijn puberteit. Ik was toen totaal niet sportief en ik had een houterige motoriek. We moesten één keer zo snel mogelijk het NEC-stadion rond rennen. Na 100 meter was ik laatste van de klas, van ruim 20 leerlingen.

Ik herinnerde me tot nu toe hoe iedereen me voorbij aan het sprinten was in het begin. Ik was bang dat dit in de toekomst weer zo zou zijn.

Nu, 23 jaar later, kan ik eindelijk het resultaat van die wedstrijd ook voelen. Ik heb het zo lang geblokkeerd, omdat ik mezelf niet gunde om me goed te voelen. Ik werd in de verste verte geen laatste.

Ik werd vijfde! Ik rende de meeste één voor één weer voorbij, terwijl velen sportiever waren dan ik. Nu mag ik eindelijk van mezelf voelen wie ik ben: denken en doen in balans.

Ik besef nu ook voor het eerst dat die slechte gevoelens ook meerdere goede dingen brachten. Ik wist wat ik wilde: een andere middelbare school. Ik ging weg van het praktische vbo (tegenwoordig vmbo-k) en ik ging leren in mijn comfortzone. Ik ging naar de mavo (tegenwoordig vmbo-t) en ik mocht theoretisch gaan leren.

Daar ontmoette ik onder andere Matthew Verduyn Lunel en Nico. 10 jaar na ons afstuderen ging Nico trouwen op Curaçao en daar beleefden we samen een grandioze week. Iets wat nooit was gebeurd als ik me goed had gevoeld in mijn originele brugklas en ik daar was gebleven.

Sinds vorig jaar ben ik Matthew weer tegengekomen. Hij gaf me in 2020 die laatste essentiële zet om mijn nare gevoelens te voelen bij hem thuis, in een veilige omgeving. Bij hem mocht ik letterlijk vechten, iets wat veel mensen hebben afgekeurd bij mij.

We gingen samen boksen, maar hij sloeg mij niet. Ik sloeg alleen hem. Hij durfde mijn woede te voelen en ik ook. Ik kreeg eindelijk perspectief: vechten kan ook in een veilige omgeving, waarin ik vrijwillig (nare) gevoelens aanga.

Deze slechte gevoelens durfde ik te voelen en te uiten. Ik leerde mijn gevoelens herkennen en ik kreeg meer zelfrespect. Als ik alleen ben kan ik dat ook met muziek. Eerst met F*cking Perfect van Pink en jaren later met Perfect van Ed Sheeran. Deze drang naar perfectionisme was mijn manier om mijn faalangst te verbergen.

Nu durf ik te vechten en deze gevoelens te doorvoelen, zodat ik wat fijners kan gaan voelen. Ik geloof erin dat ik hierdoor mijn intuïtie open. Dat is wat Matthew mij als beste heeft geleerd: ik ga nu vrijwillig nare gevoelens aan en mijn omgeving voelt ineens veiliger.

Al mijn narigheid had een reden: ik kon ervan leren. Ik kan het steeds vaker en beter in perspectief zetten, omdat ik veel van me afschrijf en ik mijn omgeving gevoelsmatig en feitelijk aanpas. Ik krijg steeds meer zelfvertrouwen, omdat ik beschrijf waar ik blij van word, zoals deze affirmaties. Ik pas mijn zware denkwijze hiermee aan.

Extreem kleine stapjes

Vrijwillig gevoelens aangaan is gemakkelijker als het goede gevoelens zijn. Affirmaties helpen me hierbij. Het zijn korte zinnen die iets positiefs in me los maken en wat ik wil bereiken. Het zijn in feite abstracte benamingen van mijn intuïtieve doelen.

Voorbeelden hiervan zijn: “Ik mag trots zijn op mijn zelfzorg”, die ik later omzette in “Ik ben trots op mijn zelfzorg”. Het was een minimale wijziging, maar het voelde als een wereld van verschil.

Dit verschil was er omdat ik mezelf niet dagelijks mocht douchen van mezelf en nu mag ik het wel van mezelf. Ik hoef het niet meer voor anderen te doen, want ik mag het óók voor mezelf doen. Zoals een nieuwere affirmatie: “Ik vind mediteren steeds leuker”. Het mediteren voelde eerder als een verplichting.

Het voelde zelfs als een verplichting om snel te moeten reageren op mensen. Nu is dat zelfs mijn nieuwste affirmatie, omdat ik niet alleen wil zijn: “Ik kan steeds wat spontaner reageren op wat mensen zeggen”.

Zelfs mijn droomvrouw was een klein stapje

Op 33-jarige leeftijd was ik eindelijk écht klaar voor de liefde, dacht ik. Ik werd zelfs verliefd op mijn droomvrouw. Zij voelde de klik ook en de volgende keer ging ik naast haar zitten bij Ixta Noa. Zij begon met mij te praten en in de twee jaar daarna gingen we elkaar helpen. Zij hielp mij met sociale interactie en ik haar met meer zelfkennis.

We hadden wel moeite met elkaar, want we zijn te verschillend. Na 2,5 jaar worstelen is het langer dan ooit uit. Ik had pas na vijf maanden door wat dat met me deed, want toen zei ze pas dat ze geen zin meer had in een relatie met mij.

Nu ik dit zo type rollen de tranen over mijn wangen. Voor het eerst ben ik alleen, zonder muziek en kan ik mijn verdriet toelaten.

Oh wat was ik boos op haar, voor alles wat ze me aandeed. Ik kon het niet begrijpen. Nu begrijp ik dat het mijn eigen woede was die mijn emoties tegenhield en ik mijn intuïtie niet volledig kon vertrouwen. Ik wil niet zonder haar leven en mijn tranen rollen weer over mijn wangen.

Ik zal altijd van haar blijven houden, want ik voel in heel mijn lichaam hoe perfect ze voor me is. Ik wou dat ik het gemakkelijker kon accepteren en voelen in mijn lichaam. Ik wil mezelf niet nog meer beschermen tegen alle pijn en ik ga weer huilen.

Ik besef zo hard dat ik deze afsluiting nodig heb. Soms moet ik er gewoon doorheen en dan gebeurt er iets wonderbaarlijks mooi.

Hoe nu verder?

Nu geloof ik nog meer in autistische mensen, met weer rollende tranen over mijn wangen. Ik geloof zo in een volwaardig leven voor mijn lotgenoten. Ik gun ook jou een Matthew Verduyn Lunel, die je goede gevoelens een plekje kan geven. Hij doet dat met Wolfpack Counseling en Training.

Ik doe dat natuurlijk ook nog met affirmaties en gratis e-boeken, die onder anderen voor jouw ontspannen toekomst kunnen zorgen. Verlang ook jij hiernaar? Dan zou ik deze blog lezen over hoofdzaken sorteren.